De Périgord, een rijk erfgoed...
 
De Périgord wordt al 450 000 jaar door mensen bewoond en heeft een uitzonderlijk historisch grondgebied. De schuilplaatsen en grotten van de vallei van de Vézère bieden het publiek een unieke getuigenis van het leven van onze voorouders. Het grondgebied wordt vandaag nog gekenmerkt door overblijfselen van Gallo-Romeinse steden, kerkgebouwen (in romaanse stijl) of middeleeuwse forten.

De ontdekking van prehistorische grotten en schuilplaatsen brengt de geschiedenis van de Périgord heel ver terug in de tijd maar er kan evengoed gesteld worden dat de geschiedenis van de Périgord begint in de Romeinse tijd toen de inwoners van de Dordogne "Petrocores" genoemd werden. De eerste sporen van het ontstaan van het Périgordse grondgebied gaan terug tot zijn aanhechting bij de Romeinse provincie Aquitanië.
In de 10e eeuw wordt de Périgord in baronieën ingedeeld: Beynac, Biron, Bourdeilles en Mareuil. In de 12e eeuw wordt de Périgord een graafschap en worden de abdijen van Boschaud, Cadouin, Chancelade en Sarlat gebouwd. Na de Franse Revolutie sticht de Grondwetgevende Vergadering de Dordogne en legt ze haar gemeenten en kantons vast.
Ondanks de plattelandsvlucht aan het einde van de 19e eeuw blijft de landbouw een belangrijke activiteit die in de 20e eeuw aangevuld wordt door het opkomende toerisme.


Sarlat-la-Canéda, een stad vol Kunst en Geschiedenis ...  
                
Sarlat-la-Canéda heeft de sporen van haar geschiedenis weten te behouden.
Sarlat-la-Canéda is een middeleeuwse stad die zich rond een grote benedictijnenabdij van Karolingische oorsprong heeft ontwikkeld. Deze monastieke heerlijkheid bereikt haar hoogtepunt in de 13e eeuw.

Haar stichting heeft een legendarische oorsprong. Ze bestaat in de 9e eeuw als één van de zes grote abdijen van de Périgord (Paunat, Belvès, Saint Front de Périgueux, Brantôme, Terrasson). De Karolingische abdij van Sarlat is de enige die door de Vikings gespaard werd en bevindt zich ver van de Dordogne en haar zijrivieren. Ze slaagde erin onafhankelijke te blijven en in 1153 plaatste ze zich onder rechtstreekse bescherming van de Heilige Stoel in Rome. In de Romaanse tijd werd ze tussen 1125 en 1160 heropgebouwd. In 1318 werd ze de zetel van het nieuwe bisdom dat door paus Johannes XXII werd opgericht. De abdijkerk werd de kathedraal van het bisdom Sarlat. De bisschoppen, die de abten vervingen, begonnen met de architecturale transformatie die pas aan het einde van de 17e eeuw voltooid werd.

Vanaf de 14e eeuw was de macht verdeeld tussen de bisschoppen en de consuls tot aan de Franse Revolutie. Als bisschopsstad speelde Sarlat een prominente rol in de Honderdjarige Oorlog. Met haar reserve aan manschappen, wapens, munitie en levensmiddelen werd de versterkte stad eveneens verdedigd door de kastelen in de buurt en kon ze andere steden die door de Engelsen belegerd werden, hulp bieden: Belvès, Domme, Montignac. Na het verdrag van Brétigny in 1360 werd ze echter Engels. 10 jaar later sloot ze zich bij de Franse koning aan toen de connétable du Guesclin de Engelsen verdreef. De stad die dezelfde speelde rol als voorheen moest zich tweemaal overgeven en de plunderingen ondergaan van kapitein de Vivans en de burggraaf de Turenne.

De Fronde in 1652 maakte een einde aan de bloeiperiode van de stad. Sarlat werd opnieuw bezet door de troepen van Condé die er een bloedbad aanrichtten. De architecturale kwaliteit van haar monumenten en woningen geeft blijk van haar dynamisme en haar capaciteit om zich in de grote economische stromen overeind te houden. Met verdwijning van het bisdom (dat deel ging uitmaken van dat van Périgueux) tijdens de Revolutie verloor het ook aan belang. Als onderprefectuur leidde de stad zowat 150 jaar lang een rustig leven en werd pas 40 geleden opnieuw een levendige plek.

Men mag gerust denken dat talrijke Franse steden zo'n merkwaardige en pittoreske steegjes, zo'n mooie monumenten bezitten maar het modernisme heeft geleidelijk aan al deze schatten uit het verleden vernieuwd. Sarlat werd bij mirakel gered door de wet die op 4 augustus 1962 werd afgekondigd, de zogenaamde wet-Malraux. Deze wet over de restauratie van de beschermde sectoren werd voor het eerst in Sarlat toegepast. Het centrum van de kleine middeleeuwse stad met zijn 65 beschermde monumenten en gebouwen diende als pilootproject voor perfectioneren van de financieringen en de restauratiecriteria.

"Hier bevindt zich het Paradijs van de Fransen" (Henry Miller).
In 1965 worden de twee gemeentes La Canéda en Sarlat samengevoegd tot Sarlat-la-Canéda.


Heel "Natuurlijke" activiteiten ...

Het departement van de Dordogne komt ongeveer overeen met de vroegere Périgord en is een "tussenstreek": ze bevindt zich van het noorden tot het zuiden tussen het einde van het Centraal Massief en de eerste vlaktes van het Bassin Aquitain, en van oost naar west tussen de Causses de Corrèze et du lot en de champagnes van Charente.
Zwemmen, klimmen, wandelen of paardrijden... Een unieke streek voor alle natuurliefhebbers en sportievelingen.

Het is een heel uitgestrekt departement (922 000 ha, het 3e grootste van Frankrijk). Het is een streek waar het woud en de landbouwgronden elkaar afwisselen. Met bos en heide overdekte heuvels en hellingen doorsneden door dalen en valleien met hun geruite weiden en velden.

In de Périgord is er een uitgebreid aanbod aan activiteiten beschikbaar. Van aangelegde waterparken tot watervlaktes in een natuurlijk milieu, van trage en bochtige rivieren die zich soms in snelstromende beekjes in rotsige zones omvormen is er voor elk gezinslid wat wils. Kano- of boottochten, tochten per paard of per koets, bewegwijzerde paden voor fiets- of wandeltochten... De Périgord verwelkomt u met échte authenticiteit. Er zijn maar weinig geïndustrialiseerde zones. Het landschap is groen, zonnig en verscheiden.


Lokale smaken

Ganzen en eenden, hun beroemde foie gras en vlees zijn de topproducten van de Périgord. Evenals eekhoorntjesbrood, noten, aardbeien, kastanjes, wijngaarden...
De teelt van de vruchten der aarde en de kweek beheersen de gastronomie van de Périgord.
De authentieke keuken wordt overgedragen van moeder op dochter en wordt in het gezin bereid: regionale recepten en bereiding van de conserven om de winter door te komen. Een traditie met een genotskenmerk, een warm onthaal en de kunst van het "goede leven": dit is de hele Périgord.
De noot van de Périgord kreeg de beroemde AOC (Appellation d'Origine Contrôlée - Gecontroleerde herkomstbenaming) sinds de oogst van 2002. De walnoot is een product dat cholesterol tegengaat. Die van de Périgord is het resultaat van een "groene", niet vervuilende kweek.
De ganzen- of eendenlever is ongetwijfeld het topproduct van de Périgord. De eerste (illustratie van een) gans dateert van meer dan 15000 jaar geleden. Vandaag wordt er terecht van knowhow gesproken in de hele streek.

De Dordogne-rivier, een indrukwekkende vallei die rijk is aan toeristische troeven...  
                                      
De Dordogne (Dordonha in het Occitaans) is een stroom die soms bestempeld wordt als de Franse rivier van het Centraal Massief en het Aquitaanse bekken.
De Dordognevallei is beschermd als streek van kunst en geschiedenis.

Klassiek wordt de Dordogne in het Franse lager onderwijs beschouwd als een zijrivier van de Garonne. Nochtans mondt ze rechtstreeks uit in het maritieme domein via het estuarium van de Gironde (dat ze gemeenschappelijk heeft met de Garonne).
De grote meerderheid van de instellingen die momenteel in het stroomgebied van de Dordogne werken beschouwen deze als een stroom.

De toeristische activiteiten die de Dordogne biedt voor uw verblijf en uw vakantie zijn divers: Kano-kajak, rafting, hydrospeed, sportvisserij of recreatieve visserij, zwemmen, surfen, roeien, motorbootsport en waterski en de typische pleziervaart met de gabares.
Deze traditionele boot van de Dordogne, de Garonne en de Loire met platte boden en weinig diepgang, diende voor het goederenvervoer. Deze boot wordt gebouwd met hellinglatten, dit betekent dat de planken die de romp vormen op elkaar liggen en door stukken hout worden verbonden. De vracht bestond uit ertsen en diverse landbouwproducten maar vooral uit hout dt bestemd was voor de kuiperij (hout uit Auvergne voor de kuiperij van Bordeaux bij het afvaren van de Dordogne, zout van de Atlantische Oceaan voor het noorden van Quercy en de Auvergne bij het opvaren ervan). Vandaag werden er enkele gabares nagebouwd voor toeristische doeleinden.

De Dordognevallei met weelderige landschappen en enkele toeristische sites hebben het historische verleden van de vallei weten te behouden.